Home » Onderwerpen » Platteland » Landschap » Landschap financieren
Iedereen kan gratis genieten van een mooi landschap. Maar het landschap onderhouden kost geld. De overheid financiert het grootste deel van de uitgaven voor inrichting en beheer. Daarnaast betalen particulieren mee via donaties en contributies aan natuur- en milieuorganisaties.
Er is echter meer geld nodig. Daarom bekijkt de Nederlandse overheid of het mogelijk is om hiervoor Europees landbouwgeld gerichter in te zetten. Er zijn ook andere manieren. Het landschap kan bijvoorbeeld worden gefinancierd met sponsorgelden en fondsen van particulieren. De Agenda Landschap beschrijft een aantal acties over de financiering van het landschap.
De ministeries van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV) en Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (VROM) geven jaarlijks enkele tientallen miljoenen euro's aan het landschap uit. Over het meeste geld heeft het Rijk afspraken gemaakt met de provincies in het kader van het Investeringsbudget Landelijk Gebied (ILG). Zo zorgen de provincies ervoor dat de plannen voor de 20 Nationale Landschappen worden uitgevoerd. Zij leggen daar zelf geld van de provincie bij en vaak zijn ook nog andere financiers betrokken. Maar ook agrariërs en particulieren kunnen subsidies ontvangen als zij voor hun terreinen iets extra's doen voor het landschap.
Buiten het ILG verleent LNV onder andere subsidies aan gemeenten voor het opstellen van Landschapsontwikkelingsplannen.
Om te laten zien dat investeren in landschap loont, heeft het ministerie van LNV4 gebieden in Nederland aangewezen als 'voorbeeldgebied': Amstelland, Binnenveld, Het Groene Woud en Ooypolder-Groesbeek. Hier worden nieuwe manieren van financiering ontwikkeld. Partijen die profijt hebben van een mooi landschap worden in contact gebracht met partijen die de kosten dragen. Samen verbeteren zij de kwaliteit van het landschap. VROM draagt ook bij aan de investeringen in deze gebieden als provincies, gemeenten en private partijen meedoen. Het gaat om landschappelijke verbetering van de randen van percelen, een grotere toegankelijkheid voor recreanten en behoud van cultuurhistorische waarden.
